İlk Bahar
Tarih
Kırk kıştan sonra Taç Vadisi'nde açan ilk çiçekler ve Külün Çağı'nın sonu.
- Zaman
- Külün Çağı'nın kırk birinci yılı
- Yer
- Taç Vadisi, Taç Kalesi'nin güney duvarı
- Anlamı
- Külün Çağı'nın sonu
- İlk gören
- Bir sınır devriyesi
Kırk yıl boyunca vadide hiçbir şey yeşermedi. Kül, nehirleri gri kum tepelerine çevirmişti; rüzgâr her bahar aynı külü bir yandan öbür yana taşıdı. Kırk birinci yılın baharında bir sınır devriyesi, Taç Kalesi'nin güney duvarının dibinde tek bir çiçekli ağaç gördü.
Haber
Devriye ağacın bir dalını kesip kuzeye götürdü. Dal yolda solmadı. Kuzey köylerinde buna inanan da inanmayan da oldu; ama o yaz vadiye ilk kez yeniden insanlar indi: hazine avcıları, kayıp yakınlarını arayanlar ve hanedanın geri dönüşünü bekleyenler.
“Kül de bir toprak. Yeter ki üstüne bir şey düşsün.”
— Sınır devriyesinin raporundan
Vadinin yeni hâli
Bugün vadi iki hâli birlikte taşıyor. Kalenin çevresinde kül hâlâ dizlere kadar; ama nehir yataklarında otlar, yıkık çarşının avlularında genç ağaçlar var. Işıldayan Orman da bu dönemde büyüdü. Kuzeyliler, yılları kışla saydıkları için bu baharı “kırk birinci kışın sonu” diye anar.
Aurelia'daki yeri
Aurelia: Sessiz Taç, İlk Bahar'ın hemen ardından başlıyor. Elara vadiye döndüğünde kül hâlâ yerde, ama altında bir şeyler kıpırdıyor: ölü bir krallık ve onun üstünde yeniden büyüyen bir dünya.
İlgili maddeler
- Taç Vadisi: Eski başkentin kül altında kalmış kalbi.
- Külün Çağı: Krallığın düşüşünü izleyen kırk yıllık karanlık.
- Işıldayan Orman: Kül yağmurundan sonra büyüyen ve geceleri kendi ışığıyla yanan orman.
Oyun: Aurelia (konsept)