Fener Gecesi
Tarih
Başkentin düştüğü gecenin yıldönümünde, kaybedilenlerin adına yakılan binlerce fener.
- Ne zaman
- Her yıl, son gecenin yıldönümü
- Nerede
- Velmar ve kuzey köyleri
- Gelenek
- Fenere bir isim yazmak, adı bir kez söylemek
- İlk kez
- Külün Çağı'nın onuncu kışı
Başkentin üzerine kül yağdığı gece, krallığın dört bir yanına tek bir haber yayıldı: şehir sustu. Külün Çağı'nın onuncu kışında Velmar'da bir dul kadın penceresine bir fener astı ve kaybettiği oğlunun adını yüksek sesle okudu. Ertesi yıl sokağın bütün pencerelerinde fener vardı; yirminci yılda bütün şehirde.
Gelenek
Fener Gecesi'nde insanlar kaybettikleri birinin adını kâğıt bir fenerin üzerine yazar, feneri yakar ve adı bir kez yüksek sesle söyler. Gece boyunca kimse başka bir şey konuşmaz; sokaklar yalnızca isimlerle dolar. Sabah fenerler denize ya da nehre bırakılır.
- Fenere yazılan ad silinmez, üzeri çizilmez
- Adı olmayanlar için boş fener yakılır
- Fener söndürülmez, kendiliğinden sönmesi beklenir
- Kuzey köylerinde fenerler denize değil, kara bırakılır
“Sessizliğe karşı söylenecek tek şey bir isimdir.”
— Fener Gecesi'nde okunan dua
Sarayın sessizliğiyle bağı
Bazı tarihçiler geleneğin Vehm krallarının sessizliğine bir cevap olarak doğduğunu düşünür: taç sesleri alıyorsa, halk da isimleri geri söylüyordur. Forumda bu konuda uzun bir tartışma var; stüdyo yalnızca Fener Gecesi'nin oyunda önemli bir yer tuttuğunu söylüyor.
İlgili maddeler
- Sessiz Taç: Takanın sesini alan, adı konmamış kudret.
- Külün Çağı: Krallığın düşüşünü izleyen kırk yıllık karanlık.
- Velmar Limanı: Külün ulaşmadığı tek büyük şehir. Krallığın dağılmış hafızası burada alınıp satılır.
Oyun: Aurelia (konsept)