{"item":{"slug":"velmarda-bir-sarraf","title":"Velmar'da Bir Sarraf","games":["aurelia"],"type":"Kısa Öykü","minutes":8,"excerpt":"Tuz Çarşısı'nda bir sarrafın tezgâhına, üzerinde Vehm arması olan bir mühür bırakılır. Bırakan kişi parasını istemez.","quote":"Velmar'da her şeyin bir fiyatı var. Hatırlamanın da.","image":"/images/aurelia-liman.jpg","body":[{"t":"p","text":"Tuz Çarşısı'nda sabah, balıkçılardan önce sarraflar uyanır. Oren Kask da tezgâhının kepengini her gün aynı saatte, aynı gıcırtıyla açardı. Kırk yıldır aynı kepeng, kırk yıldır aynı gıcırtı. Babası bu tezgâhı kül yağmurundan iki yıl sonra kurmuştu; o zamanlar çarşıya kuzeyden her gün yeni bir yük gelirdi."},{"t":"p","text":"O sabah tezgâhın üstünde, kepengi kaldırmadan önce orada olmaması gereken bir şey duruyordu: kırmızı bir bezin içine sarılmış, avuç içi büyüklüğünde bir mühür. Oren bezi açmadan önce etrafa baktı. Çarşı boştu; yalnızca martılar ve iskelede ağ toplayan bir çocuk."},{"t":"h2","text":"Mühür"},{"t":"p","text":"Mühür kara demirdendi, kenarları pirinçle kaplanmıştı. Ortasında kırık bir taç vardı. Oren hayatında yüzlerce Vehm mührü görmüştü; yarısı sahteydi, öbür yarısının sahipleri çoktan ölmüştü. Bu mühür ikisine de benzemiyordu. Tacın kırık yerinden, ince bir çizgi hâlinde, donuk kırmızı bir taş görünüyordu."},{"t":"p","text":"Öğleye doğru tezgâha bir kadın geldi. Kuzeyli olduğu yürüyüşünden belliydi; Velmarlılar kalabalıkta yan yan yürür, kuzeyliler dümdüz. Kadın mühre bakmadı bile."},{"t":"p","text":"“Onu sen mi bıraktın?” diye sordu Oren."},{"t":"p","text":"“Bıraktım,” dedi kadın. “Satmak için değil. Konsey onu görsün diye.”"},{"t":"quote","text":"Velmar'da her şeyin bir fiyatı var. Hatırlamanın da."},{"t":"h2","text":"Konseyin adamları"},{"t":"p","text":"Oren mührü kimseye göstermedi; Velmar'da bir şeyi göstermenin en iyi yolu onu saklamaktır. Akşam olmadan tezgâhının önünden üç kez aynı yüzler geçti. Dördüncüsünde biri durdu, tezgâha iki tuz kesesi bıraktı ve tek kelime söyledi: “Ne kadar?”"},{"t":"p","text":"Oren kırk yıldır bu soruya cevap veriyordu. Bir yüzüğün, bir mektubun, bir haritanın fiyatını göz kırpmadan söylerdi. Bu kez sustu. Mühür, kepengin arkasında, kırmızı bezin içinde duruyordu ve Oren o sabahtan beri onun sesini duyar gibi oluyordu. Ses değil aslında; bir sesin olması gereken yerdeki boşluk."},{"t":"p","text":"“Satılık değil,” dedi sonunda."},{"t":"p","text":"Adam güldü. “Velmar'da satılık olmayan şey yoktur, Kask.”"},{"t":"p","text":"“Var,” dedi Oren. “Sahibi gelip almadıkça.”"},{"t":"h2","text":"Gece"},{"t":"p","text":"O gece Oren tezgâhı kapatmadı. Kepengin önünde, bir fenerin ışığında oturdu ve mührü dizlerinin üstünde tuttu. Gece yarısından sonra kuzeyli kadın geri geldi. Yanında, başını kapüşonla örtmüş genç bir kız vardı."},{"t":"p","text":"Kız mührü almak için elini uzatmadı. Bir süre baktı, sonra Oren'e döndü: “Babanız bu tezgâhı kül yağmurundan sonra mı kurdu?”"},{"t":"p","text":"“İki yıl sonra.”"},{"t":"p","text":"“O zaman bunu ondan aldılar,” dedi kız. “Ve şimdi geri getirdiler. Saklayın onu, Bay Kask. Konsey ne kadar teklif ederse etsin.”"},{"t":"p","text":"Kadınla kız çarşının karanlığında kayboldu. Oren mührü yeniden bezine sardı ve kepengin arkasına, babasının kırk yıl önce oyduğu gizli bölmeye koydu. Ertesi sabah kepengi her zamanki saatte açtı. Gıcırtı aynıydı. Ama Oren o günden sonra hiçbir Vehm mührüne fiyat biçmedi."}]},"rating":null}